[22.12.2022 22:32] Ömer Tarık Yılmaz: GIYBET NEDİR?
Müslüman kardeşini, zarûret olmadan, işittiğinde hoşlanmayacağı şeyle anmak gıybettir ve büyük günahtır. Bir kimsenin; bedeninde, nesebinde, soyunda, ahlâkında, işinde, sözünde, dininde, dünyasına âit husûslarda noksanını hattâ elbisesindeki kusurunu arkasından söylemek gıybettir.
Resûlullah Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem buyurdular: “Gıybetten sakınınız. Muhakkak gıybet, zinadan daha şiddetlidir. Zira bir adam zina eder, sonra da Allâhü Teâlâ’ya tevbe eder. Gıybet edenin günahı ise gıybet ettiği kişi bağışlamadıkça bağışlanmaz.”
Peygamber Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem:
“Gıybetin ne olduğunu bilir misiniz?” buyurunca Sahâbe-i Kirâm Hazretleri, “Allah ve Resûlü daha iyi bilir.” dediler. Peygamber Efendimiz (s.a.v.): “Din kardeşiniz hakkında onun hoşlanmayacağı şeyler söylemenizdir.” buyurdular. “Söylenilenler, o kişide mevcut ise?” diye sorulduğunda, “Onlar, din kardeşinizde mevcutsa gıybet etmiş olursunuz. Şâyet mevcut değilse iftira etmiş olursunuz.” buyurdular.
İmâm Mücâhid (rah.) buyurdu ki: “İki haslet vardır ki onlardan sakınan kimsenin orucu sâlim olur; gıybet ve yalan.”
Hasan-ı Basrî (rah.) şöyle buyurdu:
“Bir kimseyi hoşuna gitmeyecek şeyle anmak üç türlü olur; gıybet, bühtân, ifk. Bunların üçü de Kur’ân-ı Kerîm’de nehyolunmuştur.
Gıybet, bir kimsenin noksanlıklarını söylemendir.
Bühtân, onda olmayanı söylemendir.
İfk ise sana, onun hakkında gelen her şeyi -aslını araştırmadan- başkalarına söylemendir. Bunların üçü de büyük günahtır. Zira bunlar dünyadan bereketin kaldırılmasına ve âlemin nizâmının bozulmasına sebeptir.”
İSİMLERİMİZ: Erkek: Behlül, Kız: Büşra
22 Aralık 2022
Fazilet Takvimi
[22.12.2022 22:33] Ömer Tarık Yılmaz: Doğru Ölçü
Muhammed Bahaeddin Nakşibend hazretleri bir gün Buhara’nın bir köyünde konaklamışlardı. Köylülerden biri gelirken bir sepet dolusu armut getirmiş Şah-ı Nakşibend’in önüne koymuştu. Şah-ı Nakşibend, armutları mecliste bulunanlara birer birer dağıttı fakat yememelerini tembihledi. Sonra o köylüye dönüp 'Söyle bakalım, bu ikramda bulunmaktaki asıl maksadın neydi?' diye sordu.
Köylü şu itirafta bulundu: 'Efendim, sizin keramet sahibi olduğunuzu duymuştum. Öyle mi, değil mi diye denemek istedim. Armutlardan birine işaret koymuş, bu zat dedikleri gibi biriyse, armudu bulur bana verir, diye düşünmüştüm.' Şah-ı Nakşibend 'Peki elindeki armut, işaretlediğin meyve miydi?' diye sordu. Adam, utana sıkıla, 'Evet' diyebildi yavaşça.
Bahaeddin Nakşibend hazretleri buyurdu ki: 'Allah’ın veli kullarını denemeye kalkışmak uygun değildir. İstikamet üzereyse, Sünnet’e uygun yaşıyorsa eğer, bir mürşidi imtihana hacet yoktur. İstikametten daha doğru bir ölçü olamaz çünkü. Biz şu adama işaretlediği meyveyi keramet göstermek için değil, bizden uzak kalıp zarar görmemesi için bulup verdik!'
Semerkand Takvimi
[22.12.2022 22:35] Ömer Tarık Yılmaz: Günün Hikayesi
Allah'ın Emaneti
Hz.Ümm-i Süleym, gayet temiz ahlak sahibi bir hatun idi. Çocuğu vefat ettiği zaman, sabır ve metanetle bizzat kendisi yıkadı ve kendisi kefenledi ve bir tarafa bırakıp, komşularına dönerek:
- Babasına haber vermeyin.
Hz. Ebu Talha orada bulunmamaktaydı. Akşam eve döndüğünde, çocuğu sordu, hanımı:
- Gördüğünden şimdi çok iyidir, der.
Sonra yemek yediler, oturdular, birlikte oldular. Bir müddet sonra Hz.Ümm-i Süleym, beyine gayet metanetle şöyle der:
- Ebu Talha, ödünç alınmış bir şeyi geri vermek icap eder mi etmez mi?
- Söylediğin bu söz nasıl bir söz, elbette ki ödünç alınan şey geri verilmeli.
- O halde, Hak Teala da sana emanetten vermiş bulunduğu çocuğu aldı.
Ebu Talha bu sözü duyunca :
- Biz Allah için halk edilmiş bulunuyoruz ve hep onun tarafına döneceğiz, der ve şükreder.
Sabah olunca gidip Resulullah'a (s.a.v.) anlatır. Resulullah (s.a.v.):
- Ya Rabbi bunun daha iyi bir karşılığını Ebu Talha'ya ver, diye dua eder.
Nitekim, dokuz ay dokuz gün sonra Abdullah diye bir çocukları olur. Çocuk, Peygamberimizin himayelerinde büyürler, İslam Tarihinde önemli bir şahsiyet olur.
[22.12.2022 22:36] Ömer Tarık Yılmaz: ALLÂH RESULÜ (S.A.V.)’İN ŞAİRİ
KA’B B. MÂLİK (R.A.)
El-Begavî (r.âleyh), İsmail b. Ka’b b. Malik (r.âleyh)’ten şöyle rivâyet etmiştir: “Ka’b b. Malik (r.a.)’in künyesi cahiliye döneminde Ebû Beşir idi. Peygamber (s.a.v.) onu: “Ebû Abdullah” diye künyeledi.
Hicretten önce Medine’de İslâmiyet’i kabul etti. 622 yılı hac mevsiminde Resûlullâh (s.a.v.)’i Medine’ye davet etmek üzere Mekke’ye giden Ensar (r.a.e.) heyetinde bulundu. Resûl-i Ekrem (s.a.v.) onun şair olduğunu öğrenince memnuniyetini belirtti.
Akabe Biatı’na katılmıştır. Bedir Savaşı’na katılamamış, Uhud ve daha sonraki savaşlara katılmıştır. Tebük Gazvesinden geri kalmıştır. Bu savaşla ilgili olarak tevbesi kabul edilen üç kişiden biridir. Bu sebeple hakkında âyet-i kerime nazil olmuştur.
Peygamber (s.a.v.)’den ve Useyd b. Hudayr (r.a.)’den rivayette bulunmuştur.
İbn Sirin (r.âleyh) dedi ki: “Ka’b b. Malik (r.a.), Devs kabilesinin İslâm’a girmesine sebep olan iki beyit söylemiştir”
Buhari (r.âleyh), Ka’b b. Malik (r.a.)’in vefât tarihini zikretmeksizin Osman (r.a.)’e mersiyesini zikretmiştir. Hassan b. Sabit, Ka’b b. Malik ve Nu’man b. Beşir (r.a.e.) Ali (r.a.)’ın yanına girdiler ve Osman (r.a.) hakkında münazara ettiler. Ka’b b. Malik (r.a.), Osman (r.a.)’e mersiye okudu. Sonra onun yanından çıktılar ve Muaviye (r.a.)’in yanına gittiler. O da onlara ikrâmda bulundu.
El-Begavi (r.âleyh) dedi ki: “Bana onun Muaviye (r.a.) zamanında Şam’da vefât ettiği bilgisi ulaştı.”
(İbnu Hacer el-Askalânî, el-İsabe (Seçkin Sahabeler), s.337-344)
[22.12.2022 22:36] Ömer Tarık Yılmaz: 57: Ebû Sabit, Ebû Saîd ve Ebû Velîd künyeleriyle tanınan Bedir mücahidlerinden Sehl ibn Huneyf (Allah Ondan razı olsun)’den rivayet edildiğine göre Peygamberimiz (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: “Bütün kalbiyle, samimiyetle şehid olmayı isteyen kişi; yatağında ölse bile Allah onu şehitler mertebesine ulaştırır.” (Müslim, İmâra 157).
58- الخامس : عَنْ أبي هُرَيْرَةَ . قال : قال رسولُ اللَّهِ : غَزَا نَبِيٌّ مِنَ الأنبياء صلوات الله وسلامه عليهم فَقال لِقَوْمِهِ : لاَ يَتْبَعَنِّي رَجُلٌ مَلَكَ بُضْعَ امرأة. وَهُوَ يُرِيدُ أن يَبْنِيَ بِهَا وَلَمَّا يَبْنِ بِهَا , وَلاَ أَحَدٌ بني بُيُوتًا وَلَمْ يَرْفَعْ سُقُوفَهَا , وَلاَ أَحَدٌ اشْتَرَى غَنَمًا أَوْ خَلِفَاتٍ وَهُوَ يَنْتَظِرُ أَوْلاَدَهَا. فَغَزَا فَدَنَا مِنَ الْقَرْيَةِ صَلاَةَ الْعَصْرِ أَوْ قَرِيبًا مِنْ ذَلِكَ فَقال لِلشَّمْسِ : إنكِ مَأْمُورَةٌ وَأنا مَأْمُورٌ , اَللَّهُمَّ أحبسْهَا عَلَيْنَا, فَحُبِسَتْ حَتَّى فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ, فَجَمَعَ الْغَنَائِمَ فَجَاءَتْ -يَعْنِي اَلنَّارَ -لِتَأْكُلَهَا فَلَمْ تَطْعَمْهَا, فَقال : أن فِيكُمْ غُلُولاً فَلْيُبَايِعْنِي مِنْ كُلِّ قَبِيلَةٍ رَجُلٌ , فَلَزِقَتْ يَدُ رَجُلٍ بِيَدِهِ فَقال : فِيكُمُ الْغُلُولُ, فَلْتبَايِعْنِي قَبِيلَتُكَ , فَلَزِقَتْ يَدُ رَجُلَيْنِ أَوْ ثَلاَثَةٍ بِيَدِهِ فَقال : فِيكُمُ الْغُلُولُ. فجاءوا بِرَأْسٍ مِثْلِ رَأْسِ بَقَرَةٍ مِنَ الذَّهَبِ , فَوَضَعَهَا فَجَاءت النَّارُ فَأَكَلَتْهَا, فَلَمْ تَحِلَّلْ الْغَناَئِمُ لأَحَدٍ قَبْلَناَ, ثُمَّ أَحَلَّ اللَّهُ لَنَا الْغَنَائِمَ لَمّاَ رَأَى ضَعْفَنَا وَعَجْزَنَا فَأَحَلَّهَا لَنَا.
58: Ebû Hureyre (Allah Ondan razı olsun)’den rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: “Önceki geçen peygamberlerden biri düşmanla savaşmaya çıktı. Hareketinden önce ümmetine şöyle dedi: İçinizde yeni evlenmiş ve gerdeğe girmemiş olan kimse, yaptığı evin çatısını henüz çatmamış olan kimse, gebe koyun ve deve alıp doğurmasını bekleyen kimse benim arkamdan gelmesin. Bu sözleri söyleyip yola çıktı, ikindi vakti veya ikindi vaktine yakın bir zamanda köye yani düşman yurduna vardı. Güneşe hitaben:
Sen de, ben de Allah’ın emriyle hareket ederiz, dedikten sonra: Allah’ım güneşin batmasını geciktir diye dua etti. Allah da orayı fethedinceye kadar güneşin batışını erteledi.
Nihayet elde edilen ganimetler bir araya getirildi. Onları yakmak için gökten ateş indi fakat yakmadı. Bunun üzerine peygamber (sallallahu aleyhi vesellem): İçinizde ganimette mal aşırmış hainler var, her kabileden bir adam bana biat etsin dedi. Biat esnasında bir adamın eli peygamberin eline yapıştı. O zaman peygamber hiyanet sizdendir, hepiniz kabile olarak bana biat edin dedi. Biat esnasında iki ya da üç kişinin eli peygamberin eline değince hiyanetle aşırılmış mal sizdedir dedi.
Adamlar sığır kafasına benzer altından yapılmış bir baş getirdiler. Peygamber bunu ganimet malları arasına koyunca ateş geldi ve hepsini yaktı. Çünkü ganimet bizden önce hiçbir peygamber ve ümmetine helal değildi. Allah zayıf ve acizliğimizi görünce ganimeti bize helal kıldı.” (Buhârî, Humus 8; Müslim, Cihad 32)
