RESÛLULLAH ﷺ
ŞÖYLE BUYURDU :
“ İNSANLARA ÖYLE BİR ZAMAN GELİR Kİ , KİŞİ MALI
HELÂLDEN Mİ,
HARAMDAN MI
KAZANDIĞINA HIC ALDIRMAZ .”
(BUHÂRÎ, BUYÛ' 7)
RESÛLULLAH ﷺ, ÖNÜNE BİR YEMEK KONULDUĞU ZAMAN O YEMEĞİN ;
NE OLDUĞUNU,
NEREDEN GELDİĞİNİ,
İÇİNDE NELERİN BULUNDUĞUNU
ARAŞTIRMADAN YEMEZDİ .
(BUHÂRİ, ET ’ İME ,10)
Tüm ifadeler:
Ömer Ayyıldız ve 72 diğer kişiBeğen
Yorum Yap
CENÂB-I HAK, KENDİ RIZÂSINI ANA-BABANIN RIZÂSINA BAĞLAMIŞTIR.
KUR'AN-I KERİM'DE İSRA SURESİ AYET 23 VE 24
بسم الله الرحمن الرحيم
وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُٓوا اِلَّٓا اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَاناًۜ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَٓا اَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُلْ لَهُمَٓا اُفٍّ وَلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَهُمَا قَوْلاً كَر۪يماً
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَان۪ي صَغ۪يراًۜ
“Rabbin, yalnız kendisine ibâdet etmenizi ve ana-babaya iyilikte bulunmayı emretmiştir.
Eğer ikisinden biri veya her ikisi, senin yanında iken ihtiyarlayacak olursa, onlara karşı «öf» bile deme, onları azarlama. İkisine de hep tatlı söz söyle. Onlara rahmet ve tevâzû kanatlarını ger ve; «Rabbim! Onlar beni küçükken (merhametle) yetiştirdikleri gibi Sen de onlara merhamet eyle!» de!”
BU HAKÎKATİ RESÛLULLAH ( S A V ) ŞÖYLE HABER VERİRLER :
“Allah Teâlâ’nın rızâsı ;
anne ve babayı hoşnut ederek kazanılır.
Allah Teâlâ’nın gazabı da ; anne ve babayı öfkelendirmek sûretiyle celbedilir.”
(Tirmizî, Birr, 3/1899)
HZ. PEYGAMBER ’İN ŞU DUÂSI BİR MÜ ’ MİN İÇİN NE BÜYÜK BİR MÜJDEDİR :
“Ana-babasına iyilik edene ne mutlu!
Allah Teâlâ onun ömrünü ziyâdeleştirsin!”
(Heysemî, VIII, 137)
NÜFEY BİN HâriUs ( R A ) ŞÖYLE RİVÂYET EDER:
“Resûlullah bir gün:
Büyük günahların en ağırını size haber vereyim mi?» diye üç defâ sordu. Biz de:
Evet, yâ Resûlallâh!» dedik. Resûl-i Ekrem Efendimiz:
ALLÂH ’A ŞİRK KOŞMAK, ANA-BABAYA İTAATSİZLİK etmek!» buyurduktan sonra, yaslandığı yerden doğrulup oturdu ve;
İyi dinleyin, bir de
YALAN SÖYLEMEK ve
YALANCI ŞÂHİTLİK YAPMAK!
buyurdu.
Abdullah bin Mesut (r.a.) şöyle demiştir:
Hz. Peygamber’e:
Allâh’ın en çok beğendiği amel hangisidir?» diye sordum.
VAKTİNDE KILINAN NAMAZDIR.
diye cevap verdi.
Sonra hangi ibâdet gelir?
dedim.
ANNE VE BABAYA İYİLİK VE İTAAT ETMEK . buyurdu.
Daha sonra hangisi gelir?
diye sordum.
ALLAH YOLUNDA CİHÂD ETMEK .buyurdu.”
(Buhârî, Mevâkît 5, Cihâd 1; Müslim, Îmân 137-139)
Mâlik bin Rebîa (r.a.) şöyle der:
Bir gün biz Resûlullah’ın huzûrunda otururken Selimeoğulları’ndan bir adam çıkageldi ve:
Yâ Resûlallah! Anamla babam öldükten sonra onlara yapabileceğim bir iyilik var mı?” diye sordu.
ALLAH RESÛLÜ ŞÖYLE BUYURDU : EVET ,
ONLARA DUÂ VE İSTİĞFARDA BULUNURSUN ,
VASİYETLERİNİ YERİNE GETİRİRSİN,
AKRABASINI KORUYUP GÖZETİRSİN,
DOSTLARINA DA İKRAMDA BULUNURSUN .”
(Ebû Dâvûd, Edeb, 119-120/5142; İbn-i Mâce, Edeb, 2)
Mâneviyat yolunun büyüklerinden ve yüce mürşidlerimizden
ŞÂH-I NAKŞİBEND HAZRETLERİNİN bir vasiyet niteliğindeki şu nasihati, yüksek bir İslâm ahlâkını gözler önüne sermektedir. Hazret-i Pîr buyuruyor ki:
“Bizim kabrimizi ziyârete gelenler, önce vâlidemizin kabrini ziyâret etsinler!”
ABDURRAHMAN CÂMÎ (K S) da anne muhabbetiyle alâkalı olarak:
“Ben annemi nasıl sevmem ki; O ( ANNEM )
Beni bir müddet cisminde, uzun bir zaman kucağında, ölünceye kadar da kalbinin şefkat köşesinde taşımıştır. Ona hürmetsizlik göstermekten daha kötü bir şey bilmiyorum!..” derdi.
Ashâb-ı Kirâm’dan bir zât, Yemen’den hicret ederek Medîne-i Münevvere’ye Efendimiz’in huzûruna gelmiş ve cihâda katılmak üzere ondan izin istemişti. Allah Resûlü ile aralarında şöyle bir konuşma geçti:
Yemen’de kimsen var mı?
Anam-babam var, yâ Rasûlallâh!
Onlar sana izin verdiler mi?
Hayır, vermediler.
Haydi Yemen’e git; onlardan izin iste! İzin verirlerse gel, cihâd et! Vermezlerse, anneni-babanı memnun etmeye çalış!
(Ebû Dâvûd, Cihâd, 31/2530)
Hicret ederken bile anne ve babanın iznini ve rızâsını almak gerekir. Vaktiyle bir sahâbî, Allah Resûlü’nün huzûruna geldi ve:
Ana ve babamı geride ağlar durumda bıraktım ve hicret etmek üzere sana bey’at etmeye geldim. dedi. Efendimiz bu zâta şu mânidâr cevâbı verdi:
Hemen onların yanına dön! Onları ağlattığın gibi yüzlerini tekrar güldür!
(Ebû Dâvûd, Cihâd, 31/2528; Nesâî, Bey`at, 10 )
Velhâsıl, insan üzerindeki anne-baba hakkı, ölçüye gelmeyecek derecede büyük ve ehemmiyetlidir. Îmandan sonra yapılacak en mühim iş, anne-babanın hizmetini görerek onları memnûn etmektir. Şirk koşmayı ve günah işlemeyi emretmedikleri müddetçe onlara itaat edip isyânkâr olmamaktır.
Bakıma muhtaç,Anne veya Baba;belki de bir evlât için, âhiret sermâyesidir.
Dünyaya gelecek ve güzelce yetiştirilecek bir evlât, belki de; anne-babasının yaşlılığında, âdetâ; bir baston olacak, âhirette de; inşâallah sadaka-i câriye olacaktır.
Kendimizin de, bir gün;Ana-baba olacağımızın ve ihtiyarlayıp yaşlı olacağımızın; farkında olalım.
Onların, acı sözlerine bile; tahammül gösterelim.
Yaşlılıkta; melekeler zayıflar,ihtiyarlar;gençleri bıktıracak; şeyler söyleyebilir.
Usandıracak, taleplerde; bulunabilir._
Çünkü, insan yaşlandıkça; âdeta çocuklaşır.
Fakat evlât, vefâlı; olmalıdır.
Kendisinin de, bir zaman; çocuk olduğunu, kendisinin; çocukça söz ve kusurlarına,Anne-Babası'nın; merhametle muamele ettiğini unutmamalıdır.
Rabbimiz(c.c)!
Hesap görülecek günde, beni, Ana-Babamı ve inananları; bağışla_
( ve Cennetine eriştir ).'
( İbrâhîm Suresi,41.Ayet)
Yüce Rabbimiz(c.c)!
Dünyaya; geliş sebebimiz olan, Anne ve Babamız'ın değerini; layıkıyla bilerek, sorumluluklarımızı; yerine getirebilmemizi,
Onların, rızalarını kazanma ve dualarında; kendimize yer bulabilme yolunda; gayret, saygı, sevgi, sabır, şefkat merhamet gösterebilmemız de;bizlere yardım ve lütfünu, bolca; nasip ve müyesser eylesin.
Tüm Babalarımızın ve Baba Adaylarımızın;_ ellerinden; hürmetle öperim..
Vefat eden Anne ve babalarımıza, dualar gönderiyor,
Allah (c.c), gani gani; rahmet eylesin.
Kabirleri; Pir nur Makamları; Âli olsun...
Efendimiz'e(sav); komşu olsunlar inşâallah! Âmin...
Cennetin yolu anne-babanın rızâsından geçer. Cenâb-ı Hak cenneti sâliha annelerin ayakları altına sermiş, babayı da cennetin orta kapısı kılmıştır. Artık dileyen onları memnûn etsin, dileyen de kırıp incitsin!..
