İSLAMİ KARDEŞLİĞİN ÖNEMİ VE GEREK KILDIĞI ÖNEMLİ HUSUSIYETLER
İnsanlar arasında çeşitli kardeşlikler vardır.
Din kardeşliği,
Ana-baba kardeşliği,
İş kardeşliği,
Memleket kardeşliği,
Yol kardeşliği ve
İnsan kardeşliği bunlardan bazılarıdır.
ESAS KARDEŞLİK İSE DİN KARDEŞLİĞİDİR.
Din, İslâm dinidir. Allah Teâlâ’yı, Hz. Peygamber (s.a.v)’i ve Hz. Peygamber’in getirdiğini kalbiyle kesin olarak kabul edip tasdik eden ve tasdikini diliyle de ikrar eden mü’mindir. Kalbiyle tasdik, diliyle ikrar ve bedeniyle amel eden kimse kâmil mü’mindir.
Allah Teâlâ, bütün mü’minleri; kâmil mü’minleri de diğer mü’minleri de kardeş ilan etmiştir. Kardeşlere karşı ise kardeşlik hukuku geçerlidir.
İSLÂM KARDEŞLİLİĞİN DEVAMI VE KEMALİ, KARDEŞLER ARASI ŞU ŞARTLARA DİKKAT ETMEKLE ELDE EDİLİR:
1. MÜSLÜMANLARIN BIRBIRLERI ÜZERINDEKI HAKLARA UYMASI GEREKİR:
Hz. Peygamber (s.a.v) bu konuda şöyle buyurmuştur:
“Müslümanın müslüman üzerindeki hakkı beştir:
Selam almak,
Hastayı ziyaret etmek,
Cenazeye katılmak,
Davete icabet etmek,
Hapşırıp elhamdülillâh diyene, yerhamükellâh demek ;
2. MÜSLÜMANLARIN BIRBIRLERINI ALLAH İÇİN SEVMELERİ GEREKİR:
Müslümanları birbirine bağlayan manevî bağın temeli imandır. İmanın tadını almanın şartlarından birisi de birbirlerini Allah için sevmeleridir. İşte bu konuda Peygamber Efendimiz (s.a.v):
“Üç özellik vardır ki, bunlar kimde bulunursa o, imanın tadını tadar:
Allah ve Rasûlünü, (bu ikisinden başka) herkesten fazla sevmek,
Sevdiğini Allah için sevmek,
Allah kendisini küfürden kurtardıktan sonra tekrar küfre dönmeyi ateşe atılmak gibi kerih görmektir” buyurmuştur.
Başka bir hadîs-i şerîfte şöyle buyurmuştur:
“Amellerin en faziletlisi Allah için sevmek ve Allah için buğzetmektir.”
Kıyâmet günü mü’mine, dünyadaki Allah için olan İslâm kardeşliği fayda verecektir. Bu durumu şu âyet-i kerîme ortaya koymaktadır:
“Muttakiler dışında dünyadaki bütün dostlar, o gün birbirine düşmandır.”
Yine kıyâmet gününde arşın gölgesinden istifade edecek olanların bir tanesi de birbirlerini Allah Teâlâ için sevenlerdir:
“Başka bir gölgenin bulunmadığı Kıyâmet gününde Allah Teâlâ, yedi insanı, arşının gölgesinde barındıracaktır:
Âdil devlet başkanı,
Rabbine kulluk ederek temiz bir
hayat içinde büyüyen genç,
Kalbi mescitlere bağlı Müslüman,
Birbirlerini Allah için sevip buluşmaları da ayrılmaları da Allah için olan iki insan,
Güzel ve mevki sahibi bir kadının beraber olma (zina) isteğine “Ben Allah’tan korkarım” diye yaklaşmayan yiğit,
Sağ elinin verdiğini sol elinin bilemeyeceği kadar gizli sadaka veren kimse,
Tenhada Allah’ı anıp gözyaşı döken kişi.”
ABDULLAH B. ÖMER (R.A) ŞÖYLE DEMİŞTİR:
“Ömrüm boyunca oruç tutsam, hiç uyumadan geceyi ibadetle geçirsem, malımı parça parça Allah yolunda infak etsem ve bu hal üzere ölsem, fakat gönlümde Allah’a itaat edenlere karşı bir sevgi, isyan edenlere karşı da bir nefret duygusu olmasa, bütün bu yaptıklarımdan bir fayda göremem.”
3. KENDISI IÇIN SEVDIĞINI KARDEŞI İÇİN DE SEVMEK, SEVMEDİĞİNİ KARDEŞİ İÇİN DE SEVMEMEK.
Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur
“Sizden biriniz kendisi için sevdiği şeyi kardeşi için de sevmedikçe iman etmiş olmaz.”[6]
4. MÜSLÜMAN KARDEŞİNİN BAŞINA GELENE ÜZÜLMEK:
Hz. Peygamber (s.a.v) şöyle buyurmuştur:
“Mü’minler birbirlerini sevmekte, birbirlerini acımakta ve birbirlerini korumakta bir vücuda benzerler. Vücudun bir organı hastalanınca diğer organlar da bu sebeple uykusuzluğa ve ateşli hastalığa tutulurlar.”
Hz. Ali (k.v) ise bu konuda şöyle buyurmaktadır:
“Senin gerçek kardeşin, daima yanında bulunan ve sana faydalı olmak için zarara katlanan, zamanın felaket ve musibetleriyle karşılaştığın zaman ne pahasına olursa yardımına koşandır.”
5. MÜSLÜMAN KARDEŞİN AYIBINI ARAMAMAK:
Hz. Peygamber (s.a.v) şöyle buyurmuştur:
“Kendi ayıbı ile meşgul olması insanların ayıplarıyla meşgul olmasına engel olanlara ne mutlu!”
Akıllı adam kendi ayıbını görür, eğer göremez de bir başkası ayıbını kendisine gösterirse ayıbını kabullenir ve o ayıbı terk etmeye çalışır.
Müslüman kardeşin ayıbını araştırmak değil örtmek gerekir. Ayıbı örten hakkında Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur:
“Kim bir müslümanın ayıbını örterse Allah da o kimsenin dünya ve âhiretteki ayıplarını örter.”
6. KARDEŞLERIN ARASINI ISLÂH ETMEK:
Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“Müminler sadece kardeştirler. O halde ihtilaf eden kardeşlerinizin arasını düzeltin. Allah’a karşı gelmekten sakının ki; O’nun merhametine nail olasınız.”
Hz. Peygamber (s.a.s.) bir gün sahabeye: “- Oruç, namaz ve sadakadan daha üstün olan bir şeyi haber vereyim mi?” buyurdu. Sahabe, evet haber ver, dediler. Hz. Peygamber:
“İki kişinin arasını bulmaktır. İki kişinin arasının bozuk olması (dini kökünden) kazır.” buyurdu.
7 KARDEŞLERİ ZİYARET:
Muaz b. Cebel (r.a), Rasûlallah (s.a.v) Efendimizi şöyle buyururken işittim diyor:
“Allah Teâlâ buyuruyor ki, ‘Sırf benim rızam için birbirini seven, benim rızam için bir arada oturan, benim rızam uğrunda birbirini ziyaret eden ve sadece benim rızam için birbirlerine varlıklarını adayanlar, benim sevgimi hak ederler.’
8. HATALARI BAĞIŞLAMAK:
İnsanın hata edebileceği gerçeği herkes için geçerlidir. Sadece bizim için değil karşıdaki insanlar için de geçerlidir. Suç işleyen insan affedilmeye layık olmasa bile kişi kendisini affetmeye layık görmeli ve affetmelidir. Af hem insanın kendisini hem de karşıdakini kazandırır. Af, suçu ve suçluyu artırmadıkça tercih edilen bir değerdir.
Allah Teâlâ bu konuda şöyle buyurmuştur:
“Rabbiniz tarafından bir mağfirete, genişliği göklerle yer kadar olan ve muttakiler için hazırlanmış olan bir cennete doğru yarışırcasına koşuşun! O muttakîler ki bollukta da darlıkta da Allah yolunda harcarlar, kızdıklarında öfkelerini yutar, insanların kusurlarını affederler.
RABBİM CÜMLEMİZİ İSLAMİ KARDEŞLİLİĞİN ŞUURUNA ERDİRSİN
Tüm ifadeler:
Ömer Ayyıldız ve 54 diğer kişi4 yorum
6 Paylaşım
Beğen
Yorum Yap
RASÛLULLÂH ( S A V ) BUYURDULAR Kİ ;
'KİM BİR KAVME (TOPLULUĞA) BENZEMEYE ÇALIŞIRSA O, ONLARDAN DIR.' ( EBU DAVUD )
'KİŞİ DOSTUNUN DÎNİ ÜZEREDİR. ÖYLEYSE HER BİRİNİZ, KİMİNLE DOSTLUK KURACAĞINA DİKKAT ETSİN.”
EBU DAVUD , EDEB, 19, TİRMİZİ, ZÜHD, 45)
Bu hadis, arkadaşlığın ehemmiyetine dikkat çekmektedir. O kadar ki, arkadaşlar bir birine ciddi tesirlerde bulunabilirler,
Bu sebeple hadisin devamında, sıkı dostluk kuracağımız kimsenin veya kimselerin ahvalini iyice bir tedkik ve teemmülden geçirip ondan sonra dostluğa girmemiz tavsiye buyurulmaktadır.
Bu hadis açıklayan başka bir hadistede Resulullah aleyhisselatu vesselam şöyle buyurmuştur:
“KİŞİ SEVDİĞİ İLE BERABERDİR.”
Kim bir kavmi veya bir kişiyi ihlasla severse bu onların zümresindendir. Hatta onların amellerini yapmamış bile olsa, çünkü kalben yakınlık sabit olmuş olur.
Bu hadisin zımnında ;
Peygamberleri, sahabeleri, evliyaları ve Allah’ın salih kullarını sevmeye teşvik vardır.
Ayrıca müslümanların arasındaki kinleşmekten de terhib ve korkutma vardır.
ŞEYH ABDÜLKADİR GEYLANİ HAZRETLERİ ARKADAŞLIK KONUSUNDA ŞU TAVSİYRLERİ ;
Ey oğul!
Şu kimselerle dostluk kur!
Kendileriyle dünyada sırf dünyalık için arkadaşlık ve dostluk ettiğin şu kişileri yarın göremeyeceksin. Aranız ayrılacak. Kötü dost ve arkadaşlarla aran nasıl ayrılmasın ki, sen onlarla Allah için değil, Allah’tan başka şeyler için dostluk ettin.
Eğer insanlarla mutlaka dostluk, arkadaşlık ve ahbaplık etmen gerekiyorsa takva sahibi, arif, ilmi ile âmil, yalnız Allah’ın rızasını isteyen ve Allah’ın nazarında itibarı olan kişilerle dostluk ve arkadaşlık et!
ŞU KİMSELERLE DOSTLUK VE ARKADAŞLIK KUR :
1- Seni Allah’a yaklaştırsın.
2- Seni dalaletten kurtarsın, doğru yola çeksin.
3- Seni dünyaya kul köle olmaktan kurtarsın.
4- Önüne ahiret nimetlerini sersin.
5- Seni nefsin esaretinden kurtarsın, hürriyete kavuştursun.
6- Seni yılanların, akreplerin ve vahşi hayvan tabiatlı insanlardan kurtarsın; rahata, huzura kavuştursun
Başka bir hadisi şerifte de Peygember efendimiz şöyle buyurmuştur:
“İYİ ARKADAŞLA KÖTÜ ARKADAŞIN MİSALİ, MİSK TAŞIYANLA KÖRÜK ÇEKEN İNSANLAR GİBİDİR. MİSK SAHİBİ YA SANA KOKUSUNDAN VERİR VEYA SEN ONDAN SATIN ALIRSIN. KÖRÜK ÇEKENE GELİNCE YA ELBİSENİ YAKAR YAHUT DA SEN ONUN PİS KONUSUNU ALIRSIN.”
İyi arkadaş misk satıcısına benzer, çünkü ondan dünyevi veya uhrevi bir fayda, bir nur bulaşacaktır.
Hadis-i Şerif böyle kimselerle arkadaşlığa teşvik ettiği gibi uzaktan yakından dünyevi veya uhrevi bir zarar dokunacak kimselerle de samimi dostluk arkadaşlık etmemeyi istemiştir.
Tüm ifadeler:
Ahmet Hamamcı, Ziya Kaya ve 62 diğer kişi8 Paylaşım
Beğen
Yorum Yap
YÜCE DİNİMİZ KAVMİYETÇİLİK VE IRKÇILIĞI REDDETMİŞTİR.
Müslümanların birlik ve beraberliğine zarar veren kavmiyetçiliği, Kur’ân-ı Kerîm nehyettiği gibi, Peygamber Efendimiz (S.A.V.) de reddetmiştir.
Evet Resûl-i Ekrem (S.A.V.), mü’minlerin birlik ve beraberliğini bozan, zedeleyen her türlü düşünce ve fiili, her çeşit ahlâk-ı seyyieyi yasaklamıştır. Bilhassa İslâmî uhuvvet ve ittihadın en zararlı, en büyük düşmanı olan ırkçılığı şiddetle tardetmiştir.
Resûlüllah Efendimiz (S.A.V.) küfür ve kavmiyetçiliğin her ikisine birden savaş açmış, ömrü boyunca bunlara karşı cihad etmiş ve muvaffak olmuştur.
Cehennem’in bütün dehşetiyle hücum ettiği ve herkesin ‘nefsî, nefsî’ dediği o meydanda
hangi soy-sop,
hangi hasep-neseb,
hangi şahlık ve padişahlık,
hangi kavim ve kabile beş para edecektir?
O meydanda geçer akçe, ancak ve ancak, Rabb-i Celîl’in de beyan buyurduğu gibi, kalb-i selimdir, ehl-i sünnet itikadıdır, takvâdır, ubûdiyyettir, İstikamettir.
Resûl-i Ekrem Efendimizin (S.A.V.) amcası Abbas (R.A.)., halası Safiye ve kızı Hz. Fâtıma’ya hitaben buyurduğu şu hadîs-i şerîf de ne büyük bir ikaz ve irşâddır:
“Ben Cenâb-ı Hak’tan gelecek şeyler için sizlere faydalı olamam. Benim amelim benim için, sizin ameliniz de sizin içindir.”
Diğer bir hadîs-i şerifte Efendimiz (S.A.V.) şöyle buyurmaktadır :
“Ümmetimin helâk olması üç şeyden ileri gelecektir:
1- Kaderiyye (Fertler, kendi fiillerini kendileri yaratırlar, diyerek Allah’ın takdir ve iradesini kabul etmeyenler.)
2- Unsuriyet, (ırkçılık) dâvası gütmek,
3- Dinî mes’elelerin rivâyetinde titiz davranmamak”
Soy-sop üstünlüğü dâvasında bulunmanın ne derece tehlikeli olduğunu beyan sadedinde aşağıdaki hadîs-i şerifler de ne kadar dehşetli bir tehdidi ihtiva etmektedirler:
“Her kim kâfir olan ecdadından dokuz tanesinin adlarını sayarak, ululuk ve asalet taslamak kasdiyla, ‘ben filânoğlu filânım’ diyerek onlara mensup olduğunu söylerse, Cehennem’de onların onuncusudur”
“Kavmiyet dâvasına çağıran, bizden değildir. Kavmiyet uğruna savaşan da bizden değildir. Keza kavmiyet dâvası üzerine ölen de bizden değildir”
“— Kim kavmiyetçilik dâvası güderse, Cehennem’de iki dizi üzerine çökecek olanlardır.” Dediler ki: “— Ey Allah’ın Resulü, oruç tutsa da, namaz kılsa da mı?” “— Evet!” cevabını verdi. “Oruç tutsa da, namaz kılsa da”
RESÛL-İ EKREM (S.A.V.) EFENDIMIZ, BÜTÜN SOHBETLERİNDE İTİDAL, NEZAKET VE KAVL-i LEYYİN ÜZERE BULUNDUĞU HALDE, KAVMİYETÇİLİK DÂVASI GÜDENLERE KARŞI, GAYET SERT DAVRANMIŞ VE ONLARI TAHKİR VE TERZİL EDİCİ İFADELER KULLANMIŞTIR.
Misâl olarak şu hadîs-i şerifi takdim edebiliriz :
“Allah sizden cahiliyet tekebbürünü ve o zamanda carî olan ecdad ile övünme âdetini kaldırdı. İnsanlar ya mü’min ve müttakîdir yahut fâcir ve bedbahttır.” (Şu veya bu kabileye mensubiyet bu zâtî vasfı gidermez)
Peygamber Efendimiz (S.A.V.) daima kavmiyetçilikle mücadele etmiş; veda hutbesinde de bu mevzu üzerine hassasiyetle eğilmiş, sahâbe-i kiramın dikkatlerini çekmiş ve şöyle buyurmuştur :
“Ey nâs, Rabbiniz birdir. Hepiniz, Âdem’in” çocuklarısınız. Âdem ise, topraktandır. Allah indinde en şerefli olanınız, takvâca en ileri olanınızdır. Arabın Arab olmayan üzerine bir üstünlüğü yoktur. Arab olmayanın da Arab üzerine bir üstünlüğü yoktur. Siyahın beyaz üzerine bir üstünlüğü yoktur. Beyazın da siyah üzerine bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük sadece takvâ iledir.”
Hz. Resûlüllah’m (S.A.V.), kavmiyetçiliğe karşı göstermiş olduğu hassasiyet, sahâbe-i kiramda en güzel şekilde tezahür etmiş,
Bir gün Hz. Ebû Zerr (R.A.), huzûr-u Resûlüllah’da, azadlı zenci bir köle olan Bilâl-i Habeşi ile konuşurken, bir anlık gafletle hiddete gelerek, Hz. Bilâl’e: “Siyahın oğlu!” diye hitabetti.
Ebû Zerr (R. A.) sözünü bitirir bitirmez Hz. Resûlül-lah (S.A.V.): “Ebû Zerr, kab taştı (yani ölçüyü kaçırdın). Beyazın oğlunun siyahın oğlu üzerine bir üstünlüğü mü var? İnsanlar arasındaki üstünlük, ancak takvâ ve amel-i sâlih iledir. Fazilet, renk ile değil, sâlih amel iledir,” buyurdular. Hz. Resûlüllah’dan bu uhuvvet ve muhabbet dersini alan Hz. Ebû Zerr (R.A.), derhal hatâsını anladı. Ve yüzünün bir tarafını yere koyarak, Hz. Bilâl’e şöyle hitap etti: “Kalk ve ayağını yanağımın üzerine bas! Sen ayağını basmazsan, ben yüzümü kıyamete kadar yerden kaldırmam.”
Hz. Peygamber Efendimizin (S.A.V.), kumandan, âmir, memur tâyininde ve vazife tevdiinde, liyâkat, istidat ve kabiliyeti esas aldığı görülmektedir.
Efendimiz (S.A.V.) renk, kan, soy-sop üstünlüğüne itibar etmemiş; bunları icraatında fiilen göstermiştir.
Meselâ: Hz. Ömer (R.A.) ve Hz. Ali (R.A.) gibi büyük sahabelerin bulunduğu bir orduya azadlı köle Zeyd’in oğlu Üsâme’yi kumandan tâyin etmiş.. Bilâl-i Habeşî’ye ashâb arasında müstesna bir değer vermiş.. İranlı olan Selman-ı Fârisî’ye: “Benim ehlimdendir” buyurmuştur.
Tüm ifadeler:
56
