[22:27, 26.05.2023] Ömer Tarık Yılmaz: CİHÂD
Cihâd, sırf Allâhü Teâlâ’nın dinini yaymak için yapılan
gayretlerdir. Müslümanlar her gün yerine getirmekle
mükellef bulundukları ibadet vazifelerinin yanında
ayrıca cihâdla da memurdurlar.
Bid’at ve bâtıllarla mücadele etmek, imanı ve ahlâkı
kemiren şer cereyanların ortadan kaldırılması için malı,
canı ve bütün varlığı ile çalışmak her Müslüman için
başlıca vazifedir.
Cihâd, îlâ-yı kelimetullâh için yapılır. Yani kelime-i
tevhidin nûrunu yaymak, bu nurla müşerref olanların
imanını küfürden korumak, bu nurla müşerref olmayanlara
da bu nûru aşılamak için yapılır. Hak ile bâtıl
çeşitli şekil ve surette daima mücadele halinde olduklarından
cihâd da her yerde, her zaman kıyamete kadar
vardır.
Cihâdın bu şekli zâhirî olanıdır. Bir de bâtınî cihâd
vardır ki, bu da insanın kendi vücudundaki nefse karşı
yaptığı cihâddır. Bu ise cihâdların en büyüğüdür.
Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) cihâdın ehemmiyetini
bildiren mübarek hadislerinden:
* “Bir kimse Allâh yolunda cihâd etmeyerek ve
gönlünden cihâd etmeyi geçirmeyerek ölürse bir nevi
nifak üzere ölür.” Bundan Allaha sığınırız.
* “Cihâd, kadın ve erkek her Müslümana farzdır.”...Daha az
[22:27, 26.05.2023] Ömer Tarık Yılmaz: Anzaklı Ömer'în Hikayesi
Türk olmanın nasıl bir şey olduğunu unutanlara hatırlatmak için, Türk olmanın tadına varmak için, lütfen okuyun.
Bu hakiki hikayeyi aktaran, sayın Dr. Ömer Musoğlu 85 yaşındadır ve halen MODA/ İstanbul'da oturmaktadır.
Anzaklı Ömer'in Hikayesini 1957 Yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD'ye giden doktor Ömer Muşluoğlu, görev yaptığı hanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatıyor:
Amerika 'ya gittiğim ilk yıllar.. New York'da Medical Center Hospital'da görev almıştım. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyografi çekmek gibi işler.. Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direkt olarak hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da laboratuarda çalışıyorum. Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam, tahminen yetmiş beş yaşlarında..
-Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız?' dedim.
Adamcağız kanserdi ve aynı zamanda kansızdı.. Kolunu açtım, baktım pazusunda bir Türk bayrağı dövmesi var. Çok ilgimi çekti, kendisine sormadan edemedim:
-Siz Türk müsünüz?
-Kaşlarını yukarıya kaldırarak 'hayır' manasına bir işaret yaptı.
-Ama ben hala merak ediyorum. 'Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?'
-Aldırma öylesine bir şey işte, dedi.
Ben yine ısrarla:
-Fakat benim için bu çok önemli, çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım...
Bu söz üzerine gözlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu:
-Siz Türk müsünüz?
-Evet Türk'üm....'
İhtiyar gözlerime tanıdık bir göz arıyor gibi baktı.. Anlatmaya başladı:
'Yıl 1915. Çanakkale diye bir yer var Türkiye'de.. Orada savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben, Avustralya Anzaklarındanım. İngilizler bizi toplayıp dediler ki:
-Barbar Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda.. Birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir.
Biz de inandık sözlerine ve savaşmak isteyenler arasına katıldık.. Beynimizi yıkayan İngilizler Türklere karşı topladığı askerlerin tamamını Çanakkale'ye sevk ediyormuş. Bizi gemilere doldurup Mısır'a getirdiler, orada birkaç ay talim gördük, sonra da bizi alıp Çanakkale'ye getirdiler.
Savaşın şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gökyüzünde havai fişekler gibi geceyi gündüze çeviriyordu. Her taarruzda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti gördükçe şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar. Meğer bu barbarlıktan değil, kalplerindeki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş.
Biz karaya çıktık. Taarruz edeceğiz, bizi püskürtüyorlar.. Tekrar taarruz ediyoruz, bizi gene püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz..
Derken böyle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim. Gözlerimi açtığımda kendimi yabancı insanların arasında buldum. Nasıl korktuğumu anlatamam. İngilizler bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya... Ama dikkat ettim, bana hiç de öfkeli bakmıyorlar, yaralarımı sarmışlar. İyice kendime gelince bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. İyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şok olmuştum doğrusu..
Dedim ki kendi kendime:
-'Bu adamlar isteseler şu anda beni öldürürler, ama öldürmüyorlar... Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi.. Halbuki beni cephenin gerisine götürdüler..' Biz esirlere misafir gibi davranıyorla
[22:27, 26.05.2023] Ömer Tarık Yılmaz: Bir Ayet:
Rabbinin Kitab'ından sana vahyedileni oku! Onun kelimelerini değiştirecek hiç kimse yoktur. Ondan başka bir sığınak da bulamazsın.
(Kehf, 18/27)
Bir Hadis:
İnsanların Peygamberlerden öğrenegeldikleri sözlerden biri de, 'Utanmazsan dilediğini yap.' sözüdür.
(Buhârî, 'Ehâdîsu'l- Enbiyâ', 54)
Bir Dua:
Allah'ım! Şeytanı, bizden uzak tut. Şeytanı, beni nimetlendireceğin evlatlarımdan uzak tut.
(Buhârî, 'Deavât', 54)
T.C. Cumhurbaşkanlığı Diyanet İşleri Başkanlığı
