Ne güzel bir hatıra...
Mübarek, ehl-i kalb meşhur Gönenli Mehmet Hoca anlatmış:
“Üstâd 1953 yılında İstanbul’a geldiğinde, “Yarabbi, bu zatın bende hiç kısmeti yok mu?” diye düşünüyordum.
Evime davet ediyorum, gelmiyordu. Devamlı olarak: “Söyleyin Hafız Mehmed’e, sakın yanıma gelmesin” diye hocalarla haber gönderiyordu.
Bir Kurban bayramı idi. Sabah namazından sonra kapı çalındı.
“Mehmed kardeşim, Muhammed kardeşim!” diye bir ses çağırıyordu.
Kapıya çıktım, baktım ki Üstâd... Boynuma sarıldı ve
“Sen Kur’âna çok hizmet ediyorsun. Benim yanıma gelenleri çok ta’ciz ediyorlar. Seni ta’ciz etmemeleri için, benim yanıma gelmesin diye haber gönderdim.” dedi.
Yanında talebeleri de vardı.
“İstanbul’da hiç bir kimsenin evine gitmemeye karar vermiştim.” dedi.
Yanındaki talebeye işaret etti, “Ver kabımı, kısmetimi versin!” dedi.
Keramete bakınız, daha önce “Bu zatın kısmeti bende yok mu?” demiştim ya, kısmetini almaya gelmişti işte... Evde yumurta tatlısı vardı, ondan verdim.
O esnada bana demişti ki: “Bir Müslüman bir beldede bulunduğu sırada, bayram olsa; oranın din büyüğünü ziyaret etmek ona vacibtir.
Mademki Hazret-i Kur’âna hizmet için ortaya çıkmış olan bu kardeşimizi, şeyh-ül islâm namına ben de seni ziyarete geldim” dedi.
İşte böyle geçti aramızdaki konuşmalar, Elhamdülillah!.. Allah şefaatine nail eylesin.
Ona çok şey borçluyum. Cesaret ve kuvveti kendisinden aldım.”
Son şahitler-3, s: 246.
