HZ. ÜSTAD’IMIZIN DERS YAPMA ŞEKLİ NASILDI
ÜSTAD’IMIZIN GECE TEHECCÜT’TE ODASINDAKİ ALLAH’A NİYAZ EDİŞİNİ DUYUNCA BİZ İNSANMIYIZ NASIL UYUYORUZ DİYE TİTREDİM..
Üzeyir Şenler Ağabey 1934 Mersin doğumludur. Nüfustaki adı 'Özer' iken Bediüzzaman Hazretleri (r.a.) tarafından 'Üzeyir' olarak değiştirilmiştir. Şûle Yüksel Şenler'in ağabeyidir.
Üzeyir Ağabey anlatıyor:
Üstad'dan çok ders dinledim ben. Üstad Hazretlerinin ders okuma şekli şöyledir:
Üstad Türkçe risalelerden bir konuyu okurken, onunla ilgili başka bir yerde aynı mesele varsa orayı bulur ve hemen okurdu. Başka bir kitapta varsa oradan da bulup okurdu. Bu arada gerekirse o konuyla alakalı açıklamalar da yapardı. Gerekirse ayet mealleri de verirdi. Yani Üstad yerine göre okuduğunu açıklar ve anlatırdı. Benim Üstaddan gördüğüm budur.
Arapça Mesnevî-i Nûriye ve İşârat-ül İ'caz'dan yaptığı dersler de çok enteresandır. Ben üstadın bu derslerinde de çok bulundum. Üstad'ın Arapça Risalelerdeki ders yapma metodunu da şöyle gördüm:
Önce Arapça metni okur; ama esre, ötre, fail-i meçhûl gibi kaidelere çok dikkat ederek… Sonra sade bir meâl verir ve o metindeki cümlelerin gramerini yani dilbilgisini kısaca açıklardı. Ondan sonra tekrar daha geniş bir açıklama daha yapardı. Bu da bittikten sonra esas konuya geçerdi. Esas konu ise; Marifetulluh, Esma, Sıfat ve Şuunat-ı İlâhiye'nin incelikleri ve hassasiyetleridir…
Ben o anda, Üstad'ın yanında, dersinde bulunan cemaatin halet-i ruhiyesini bilemiyorum. Ama kendi hâlet-i rûhiyemi anlatayım sana… Aslında bu anlatılamaz, tarif edilemez, yaşanmadan tadılamaz bir feyiz ve bir hâl'dir. Yine de ifade etmeye çalışayım:
Üstad ders yaparken, benim artık bu âlem-i şahadetle irtibatım kesiliyordu. Ben yokum artık… Yokum bu âlemde… Dalmışım gidiyorum… Nasıl ki uyurken ruhumuz inbisat ediyor, âlem-i gayba bir pencere açılıyorsa öyle bir şey… Sanki ben bu âlemde değil de o âlemdeyim… Ruhum o tarafta seyran ediyor... Esma, Sıfat, Şuunat içindeyim ben… Haa, arada bir makara tekrar toplanıveriyor kendime geliyor ve 'Aaaa ben buradayım' dediğim de çok oluyordu… Öyle acayip hallere giriyordum üstadın derslerinde… Şaşırıyordum çoğu zaman… Ben neredeyim diye tereddütler geçiriyordum...
Üstadın derslerinde böyle çok acip bir feyiz, bir ruhaniyet, bir maneviyat vardı ki nefis, ene gibi bir şey kalmazdı insanda. Üstadın derslerini anlatmak mümkün değildir… Anlatılmaz yaşanır…
-Üstadın konuşması zor anlaşılır derler…
-Doğrudur… Ama Risale-i Nur'u anlatırken öyle değildir. Üstad ders esnasında tam bir İstanbul lehçesi ile konuşurdu. İstanbul lehçesi nasılsa aynen öyle… Günlük konuşmaları ile hiç alakası yoktur… Hizmet anında, vazife başında tanıyamazdık Üstad'ı...
Üstadın odasından Allah'a niyaz edişini duydum;
Gece Teheccüd namazına kalkardı Üstad… Yatsıyı kılar, dünya kelamı konuşmadan yatar ve iki üç saat uyur, ondan sonra kalkardı. Sabah namazına kadar, kuşluğa kadar daha uyku yok...
Bir gece ihtiyaç için kalkmıştım. Odasının önünden geçilirdi… Vakit gece yarısı… Üstad'ın sesini duydum birden, odasından geliyordu... Öyle canhıraş bir ses, öyle muhrik bir yakarış, öyle ağlar gibi hazin bir niyaz ki, tüylerim ürperiverdi bir anda... 'Yâ Rabbi, Yâ Rahim, Yâ Kerim…' diye öyle içten ve derinden yalvarıyor ki, sanki Rabbi ile karşı karşıya… 'Aman Allah'ım biz insan mıyız, (……) gibi yatıyoruz' diye titredim birden. Üstad sabahlara kadar böyle… Ben buna şahid oldum…
Üstad, teheccüd namazı için bize kat'iyyen bir şey söylemez, kalkmaya zorlamazdı...
(Ağabeyler anlatıyor.)
Tüm ifadeler:
4Beğen
Yorum Yap
Paylaş
Doğru söylemiş..peki operasyonu kim çekiyor ki...
Tüm ifadeler:
Kadir Akbulut ve 26 diğer kişi
