GÜNÜN YAZISI

Ben cerrahım. Dıştan bakınca 'adam keserim'. !! Aslında yaptığım; Varolan, benim varetmediğim, ancak çözülmesi gereken bir soruna Bıçak vurmaktır. Niyet, tedavi etmektir yani. Yaptığım işin gereği, işlem öncesi ve sonrası bilgilendiririm muhatabımı ve yakınlarını. İşler planlandığı ve hesap edildiği gibi iyi giderse sorun olmaz. Hatta elinde çiçekle, çikolatayla, hediyesiyle gelip teşekkür eden, sonrasında başka başka yakınlarını getirip 'bir de buna bak' diyenler olur. Bazen, ama her zaman değil, gayet iyi niyetli de başlansa, ve devam da ettirilse... Gayet iyi gidiyor olsa bile işler... Tersine dönebilir. Komplikasyon olur, Işlem sırasında ya da sonrasında... Çünkü her beden kendine özeldir esasında. Ve ancak onunla uğraşıldığında verdiği tepkileri, yanıtı görüşür, anlaşılır. O zaman strateji değişir. Bedene göre elbise gibi, kişiye göre tedaviye geçilir.Mevcut probleme yoğunlaşır, bazen sorunlar yumağı haline gelmiş, herbiri bir diğerini tetikleyen ve istenmeyen sona yaklaştıran problemleri teker teker analiz edip 'bir yerden yeniden başlanır çözmeye yeni ve yinelenen sorunları. Hatta bazen radikal kararlar almak gerekir, daha radikal kesiler yapılır. Oran, yüzde azalsa da hep bir 'umut' içindir yapılanlar. Sonuçta her tür olumsuzluğa rağmen 'en az hasarla' kurtarılan hayatlar olduğu gibi, 'herşeye rağmen' kurtarılamayanlar da olur. O zaman Verilen emek değil, hasta yakınının hüznü, yıkıntısı dağlar içleri. Ben, bir gün Hak katında hesap vereceğime şu anım gibi inanan ve bilen biri olarak, gereken her ne ise sonuna kadar yaparım o küçük de olsa yaşayan 'umut' için. Ama herşeye ve herkese rağmen bilirim ve iman ederim ki; kader vardır ve gerçektir. Ben üzerime düşenleri yapmakla mükellefim ve bundan hesap vereceğim. Ancak beni ve ben gibi pekçok meslektaşımı üzen, yıkan nedir biliyor musunuz? Bu kadar uğraşının ilk başından beri hiç ortalıklarda Görünmeyen 'birileri'; bu hasta yakını, oğlu kızı akrabası olabilir, konu komşu vs olabilir, sonradan gelip, sanki hastayla ilgileniyormuş gibi 'şov' yaparak, o güne, o ana kadar uğraşan didinen hekim ve hekimleri, hemşire ve sağlık memurlarını bir kalemde silip kendi bilgisiz fikirleriyle Yön vermeye çalışırlar sürece... Bu noktada biz sadece hastayla değil, hasta yakınlarıyla da uğraşmaya başlarız. 'Bugüne kadar neredeydiniz? ' diye sormak istesek de ajitasyon olur. Susarız. Çünkü artık konuşan ve konuşulan taraf, işlemden işten canı yanan/kesilen, ya da uğraşan didinen/kesen taraf değil, sadece kendi vicdanını 'rahatlatmak' için uluorta paylaşımlar yapan ajite olmuş ve etrafını ajite eden insanlardır. Böyle durumda en doğrusu bir süre susmak, kulaklarını herşeye rağmen olan bilgisiz Eleştirilere tıkayıp, bilen kişilerle konsültasyon ve istişarelerle probleme yoğunlaşmak oluyor. Çünkü konuşarak değil iş yaparak çözülüyor sorunlar. Ancak eleştiren ve şov yapanlar, kendi hayatlarında yaptıkları işlerde lakayt ve Göstermelik olduğu için, herkesin böyle olduğu zannıyla konuşuyor, eleştiriyor, ajite ediyor ve hatta saldırıyor. Biz ise bir yerlerde işimizi yapmaya devam ediyoruz.

 

Op.Dr.ALİ Haydar Dadaci

  ·