CENAB-I ALLAH HAŞR SÜRESİ 9. AYETI KERIMESINDE ŞÖYLE BUYURMAKTADIR .
بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
وَالَّذٖينَ تَبَوَّؤُ الدَّارَ وَالْاٖيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فٖي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّٓا اُو۫تُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌؕ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَۚ
Onlardan önce bu yurda yerleşmiş ve gönülden inanmış olanlar, kendilerine göç edip gelenleri severler, onlara verilenlerden dolayı içlerinde bir rahatsızlık duymazlar; ihtiyaç içinde olsalar bile onları kendilerine tercih ederler. Kim nefsinin bencilliğinden korunmayı başarırsa işte kurtuluşa erecekler onlardır.
OSMANLICA DA“İSAR ” DİYE BİR KAVRAM VAR :
“Benim değil onun olsun, bende var onda da olsun, bende yok ama onda olsun, onun yok bende olmasın.” Demek.
Kelimenin muhtevası muazzam
EFENDİMİZE PEYGAMBERLİK ALÂMETİ SORULDUĞUNDA
'Ben îsâr sahibiyim.' buyurmuştur.
Îsâr; ihsandan farklı olarak ihtiyaç duyduğu şeyi paylaşmaktır.
Bu ekmeğe ihtiyacımız varken ekmeğimizi paylaşmak olabileceği gibi tebessüme ihtiyacımız varken tebessüm edebilmek de olabilir.
