Sabah sabah fransadan ayrılmadan güzel bir hakikat inkişaf etti..sabah namazının sünneti ile farzı arasında yazıyorum;
Allah insanı fıtraten çok zayıf ve aciz olarak yaratmış; ta ki sadece Ona sığınsın, sadece Ona yalvarsın, sadece Ondan istesin, ve sadece Ona güvenip bel bağlasın.
Amma insan gidiyor birilerine bel bağlıyor, birilerine güveniyor, birilerine sığınıyor. Bu durumda o güvenip bel bağladıkları ve sığındıkları eli ile tokat yiyor. Aslında hakikat noktasında bu bir rahmet. Yani Cenab-ı Hakk bir nevi ona diyor ki, sığınılacak yer onlar değil benim, güvenilip bel baglanacak benim, istenip yalvarılacak benim, korkulup sıgınılacak benim.
İşte insan ancak Allah'ı bulup Ona sığınırsa, Ona güvenip bel bağlarsa, Ondan korkup Ona yönelirse mesele bitiyor ve rahatlıyor.
Bunu yapamayanlar ise bir ondan ihanet görüyor bir bundan, bir bundan tokat yiyor bir ondan, bocalayıp duruyor, her yapıştığı dal elinde kalıyor. Sonrada insanlar şöyle kötü böyle kötü....
Yok kardeşim yok, kötü olan sensin, yolunu bulamadığından bir ondan tokat yiyorsun bir bundan...
Kader o insanların eli ile seni tokatlıyor. Merak etme aslında bu da senin için bir rahmet. Çünkü senin onlara güvenip bel bağlaman, isteyip sığınman yanlış, sen bu yanlışın cezasını çekiyorsun.
Eğer yediğin bu tokatlar ile doğruyu bulup Rabbini bulup Ona sığınabilirsen, Ona güvenip bel bağlayabilirsen ne mutlu...
Yoksa sürüne sürüne perişan bir şekilde bu dünyadan göçer gidersin...
Söyle şimdi, bu durumda suç kimin oluyor?!
